جرجیس

Saturday, March 6, 2010

البته تحشیت را می‌نویسم

آقایان -- خانم‌ها. البته تحشیت می‌نویسم. ولی حرف‌م را کمی پس می‌گیرم. خیلی دقیق نیست -- در یکی از غزال‌ها خیلی نزدیک بود. دقیق‌تر بود. کاش شمرده بود.

دست‌کم این فایده را برای من داشت این ماجرا، که اگر روزی بخواهم به اسلوب آنیما غزال بنویسم، شماره‌ی هجاهای موجود در هر سطر را، دقیق، برابر برمی‌دارم. در غزال‌های آنیما، این شماره‌ها عمومن نزدیک به همند -- ولی دقیقن برابر کم می‌شوند.

بهشت. به هر حال قیمه بر تو حلال‌ست آنیما. نوش.

Labels: ,

posted by هاتف at 2:46 AM >0 comments

باید برای روزنامه تحشیتی بنویسم

آنیما. آنیما. پسر. تمام این سال‌ها حواس‌م بود که در غزال‌هات (به قول خودت غزل‌هات)، سطرها را زیاده بلند و کوتاه نمی‌کنی و کمیت سطر را کم‌وبیش در نظر داری که نسبتن برابر باشد. ولی هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم تا این حد دقیق، شمرده باشی تو جان‌ور .


«غزل‌ها، الفاظ سپید را هنوز می‌بینم»، آنیما چند شب پیش به‌م داد. چند نسخه هم که به دیگران هم بدهم که تا ام‌روز به بهار و مسعود ملک‌یاری و آرمان اسلامبولچی تقدیم کرده‌ام. چند روزی هست که فکری خارخار می‌کند که بیایم بشمرم. این غزل‌های سپید را، غزال‌ها را، سطرهاشان را بشمرم ببینم چه می‌شود. ام‌روز صبح بیش‌تر شد وقتی داشتم برای کتاب هفته پیشنهادهای نوروزی را تر و تمیز می‌کردم و از کتاب آنیما شروع کرده بودم – گفتم بیایم بشمرم. بعد چند ساعت، وقتی با بهار رفتیم نهار و قیمه خوردم و زرشک‌پلو با مرغ خورد و ماست‌های موسیر خوردیم و نوشابه‌های سیاه، در رستوران باتیس، برگشتم شمردم. ای آنیما. همه‌ی قیمه‌های دنیا حلال‌ت.

آقایان – خانم‌ها. آنیما شمرده. شماره‌ی هجاهای موجود در سطرهای پشت‌هم‌ش در غزال‌ها، یکی نباشد خیلی نزدیک به هم‌ست. آنیما کمیت هجایی سطرها را حفظ می‌کند اگرچه سطرهاش عروضی نیستند و نثرند؛ و این کار را به شکلی دقیق انجام می‌دهد. این که غزال‌هاش این‌همه خوش‌ریتم می‌جهند، از این‌جاست – جدای از نگاه‌داشتی که بر قافیه و بعضن ردیف دارد.

باید برای روزنامه تحشیتی بنویسم.

Labels: ,

posted by هاتف at 2:29 AM >0 comments

Wednesday, January 28, 2009

سه شعر از آنیما

سه شعر دیگر از آنیما که پیش ازین در وازنا هم منتشر شده؛ بی‌ شرح – بی‌افاضات:

سه شعر از آنیما(pdf)

Labels: ,

posted by هاتف at 7:44 AM >1 comments

Tuesday, December 23, 2008

شعری از آنیما – از شعر بلند زاینده‌رود

هاتف عزيز
غزل ، اين شکل شگفت‌انگيز که کم هم درباره‌اش نوشته‌ايم و نمی‌دانم که چرا؟ و من هروقت که خواستم درباره‌ی غزل بنويسم، غزل نوشته‌ام. مثل سياه‌چال می‌ماند اين شکل، نور را هم می بلعد.
که اين يکی هم شايد درآينده بيتی بشود برای خودش در غزلی که دوباره خواستم درباره‌ی غزل بنويسم و بايد اکنون بروم و غزلم را بنويسم.
باقی بقای شما


شعری ست از آنیما (غزلی به زبان خودش) – با کوتاهی از من درباره‌اش. لینک پایین لطفن.

ابروی کور، وحشت کژدم را سیاه کرد

Labels: , , ,

posted by هاتف at 5:38 AM >1 comments